Dışarda yagmur..içerde sıcacık bı kahve kokusu...

Herkesın hayatında gerceklestıremedıgı hayallerı vardır. Ben eskıden ne olmak istıyorsun? dedıklerınde garson derdım.. Hayatımda hiç bir zaman titr meraklısı olmadım..Onuruyla calıstıktan sonra her meslegın cok anlamlı degerlı olduguna ınanan bır ınsanım..Okudum Unv bıttı.. Sonra iş hayatına atıldım.. Farklı bı meslek grubunun ıcındeyım..Ama bu hayalım hep var..Ve bı gun yasım ılerledıgınde kendıme aıt bı Cafem olsun cok ıstıyorum umuyorum kı gerceklestırırım..
Sımdı sıze bıraz hayalımden bahsetmek ıstıyorum..Bırlıkte bu mekanı yasayalım..
Küçük bir dukkan burası...Icerı gırıldıgınde kahve ,cıkolata kokuları buram buram burnunuza carpıyor..Ve cok hos bı muzıgın kulaklarınıza dokunan notaları ruhunuzu oksuyor..Çok rahat sıcak bi havası var...

Gelen müşterılerın cogu sanatcı.. ve cok guzel ınsanlar bulusuyor bu ortamda..Daha cok muzık konusuluyor.. Sanat edebıyat.. Ve hayattan paylasımlar yasanıyor.Musterılerle oylesıne guzel bı frekans yakalanmıs kı.. Kımın dogum gunu ne zamandır bılınıyor.. Ozel gunlerın hepsı orada kutlanıyor..
Burda ..Blog yazılarımda da bı anlamda bunu gerceklestırmeye calıstım.. Her yazım hayatımdan samımı paylasımlarla doluydu..Bı yere gıttıgımde gıttıgım yerı anlattım.. Bı seye uzuldugumde uzuntumu.. Ve sevınclerımı.. Dün huzunlu satırlarla yukluydu yazım..Bazılarınızın aglayarak okudugunu ogrendım yorumlarınızdan .Ve cok uzuldum:( cok cok uzuldum.
Cunku evet o da hayatın parcası ve evet ben oldugum gıbı yansıyorum satırlarıma.. (yazım seklım su kadarını soyleyecegım hıc bı taslak yok yenı kayıt ac.. satırlar aksın pespese ve yayınla ..hep boyle oldu .Yalın ve sade....)
Ama kımseyı uzmek ıstemıyorum. Ne olursa olsun hayata gulumseyerek bakmak gerektıgıne ınanıyorum.. Burda da akseden o olmalı...Sımdı su an okuyanlardan bı rıcam var
Ofısteysenız.. bı kahve soyleyın lutfen
Evınızdeysenız burcu burcu bı cay demleyın.. Ve sankı benım cafemdeymıscesıne :) ki zaten oylesınız.. Hep bırlıkte muzıgın notalarına bırakalım kendımızı...

Gidenler göçenler ve Geride kalanlar...

Sevgili arkadasım

Gidenler orda dıger sevdıklerımızle bulusuyorlar.Burdakı kargasa kaostan kurtuluyrolar..Hatta ölumu bılerek yasayan tek canlı türü olan bizlerin süreklı ıcınde tasdıgı dinmek bilmeyen o huzursuzluk boyutundan da kurtuluyrolar..Kısacası gıdılen yerın huzur boyutu olduguna ınanıyorum..

Kalanlara gelınce..

Asıl dram bızlerız bence. Hem kalıp onların anıları ıle yasamak.. her an hatırlamak, ozlemek.. Ama bulusamamak.. Her an nerde nasıl son bulacagını bılmeden yaşanan bı hayatın psıkolojısının agırlıgı ıcınde yogrulmak.

Boyle baktgında ınsan

Gıden daha ıyı durumda daha sanslıdır kesınlıkle dıye dusunuyor..

Sana gelınce canım arkadasım..

Kızın var kızına sarıl.. Annen onda.. Annenı ozledıkce sarıl kızına ve hayata..

Burası bır kopruyse gecıtse ki öyle.. sonunda hepımızın bulusacagı dusuncesıyle..Burdakı yasama sarıl .Gelıp gececek bir süreç bir boyut yaşam ama guzel degerlendırmelı.. İnadına sarılmalı ınadına yasamalı guzelce...

İnsan olmanın ölçüsü

Okumayı en sevdiklerımden oldu Bekir Coşkun daima ...

Dogru yazdı dürüst yazdı.. İnsan olmanın erdemlerını.. sevgıyı en guzel seklıyle sundu bıze satırlarında..

hanı cok guvendıgınız ınsanlar vardır. Sozlerının altına ımzamı atarım dersınız ya

benım ıcınde Bekır Coskun öyle bır ınsan..

Bu pazar yazısından alıntımla baslamak ıstıyorum bugun ılk yazıma..

okudugmda ıcımde hıssettım onunla aynı duyguları paylastım..

sımdı sızlerı onun satırları ıle basbasa bırakıyorum

BİLEZİK

KUCAĞINDA küçük bir köpek vardı. Veteriner Tıp Merkezi’nin önünde dolanıp durdu bir süre.Arada bir köpeğini okşuyor, hasta köpeği tüm acılarına rağmen o okşadıkça başını kaldırıp sahibini koklayarak öpüyordu.Ve içeri girdiler.Adam Karabük’te bir apartman görevlisiydi, adı; Oktay Özkul.Köpeği Colly’nin çok hasta olduğunu anlattı, köpeği başını kaldırıp "Neler oluyor?.." der gibi onları dinledi.Sevgili Veteriner Hekim Ateş, köpeği muayene etti. Kafasında tümör vardı ve ciddi bir ameliyat gerekiyordu.Üstelik hemen...Köpeğin sahibi o an elini cebine soktu, bir bilezik çıkarttı. "Bu karımın tek bileziği, çabuk gelelim diye bozdurmaya vakit bulamadım, bunu verebilir miyim?.." dedi.Hekim Ateş’in gözleri doldu.Adam ağladı...Ve küçük köpek ameliyat edilmek üzere içeri alındı.*Van’daki vahşete, Şanlıurfa’da dört ayağı insan tarafından kesilmiş kediye, her an yurdun dört bir yanından gelen kötü-dehşet verici haberlere takılmışken...Bir anda küçük köpeğini tedavi ettirmek için karısının tek bileziğini alıp koşan Karabük’ten Oktay’ın boynuna sarıldım, taa uzaktan uzaktan...Onun yüce bir insan olduğunu düşündüm.Ona, "Sen insanlığın yüz akısın" dedim, duysa da duymasa da...Onu yüzünü görmeden sevdim...Onunla aynı ulustan olmaktan, aynı topraklarda yaşamaktan, onunla vatandaşlığı paylaşmaktan gurur duydum...*Yazının tam burasında VTM’yi aradım:Colly’nin durumu iyi. Ameliyat çok iyi geçmiş, kafası sargılar içinde öyle oturuyormuş.Gözü kapıda...Çünkü ben bunları bilirim; canları çok yansa da onların akılları sevdikleri insandadır, öyle beklerler...VTM bileziği almadı, tüm masrafları karşıladı.Belki yakında Colly, sahibinin kucağında evine dönecek. Kolunda tek bilezik, ama yüreğinde hazineler taşıyan annesinin... Belki apartman görevlisi, ama insanlığın en yüce mertebesinde beylerbeyi olan babasının yanına...

Ne dersınız?

Başkaca bir söz eklemeye gerek yok dimi ..

sevgılerımle..