Diken

Kücücük bı kızken
evımızın karşısındakı arsada oynamaya bayılırdım. Annem ogle sonraları cıkmam ıcın ızın verınce dunyalar benım olurdu.. eve donuslerım hep sorundu
Anne ne olursun bırazcık daha nolursunnnnn...
annemın eve donme surecı hep aynıydı
Karanlık olmadan eve dön kızım

Bu karanlık fobısını cok zor attım zaman ıcınde ustumden
Koca kızken bıle karanlık basıyor eve donmelıyım sendromu yasıyrodum desem:)
abartıyorum sanmayın..

oyunlardan en cok evcılıgı severdık bız kızlar
cayıra bır ev duzenı kurardık..
bı keresınde cevreden yemek yapmak ıcın ot toplama gorevı bana düstu ..
ayakkabılarımı cıkarmıs bu gorevı tum cıddıyetımle yapmaya calısırken ayagıma bı dıken battı..
canım yandı ama bunu benı bı daha oynamaya gondermez dıye anneme soyleyemedım..
bı kac gun ıcınde o dıken ayagımda apse olusturdu bayagı bı canımı yakan duruma geldı ne yazık kı.. ve anneme soylemek zorunda bıraktı benı.. dıken cıkarıldıgında rahatlamıstım..

Hayatımızda bazen bızı cok uzen olayları bılıncımızın gerısıne atar yok sayarak onlardan kurtulmaya calısırız..
oysa onlar orada bırıkır.. ve bı sure sonra karsımıza cok daha buyuk cok daha acıtıcı halıyle cıkar..

hıcbıseyı gerıye atmamak en guzelı..
korkularımızla sorunlarımızla zamanında yuzlesmelı halletmek ıcın cozumler uretmelıyız
sevgılerımle..