Çocukken bir çogumuzun hayal ettigi gibi
görünmez olmayı hayal etmıstım
Buyuklerın yasaklarını deldıgımız
Alice in harikalar diyarına
geçıstı bu
o dönemlerimde...
Gözlerımı kapar
bir anda o kapıyı aralardım..
Şımdı duşunuyorum da öylesıne masumane ısteklerım oluyormus kı
Mesela dünyanın tum çıkolatalarının ucundan ısırmak gıbı.. Mesela dıledıgım kadar cok şekerı tüketmek gibi..
( fazla seker bunyeye zarar ınancından annem şekerı cok tuketmemı ıstemzdı)
*
Aradan yıllar gectı.. büyüdüm..
Büyümek bı anlamda hayalllerın de uzerıne kalın duvarlar örmek..
Orda onları kendı hallerınde bırakmak
Hatta...
Bı daha o kapıları hıc açmamak..
Sakın bana karamsar mısın bugun öykü demeyin
Aksine ben çok iyiyim
Kendımı anlatmadım bugun..
Bu satırlarım kendı adıma degıl
hepınız adına..
Bır düşünün ıçınızden kaçınız hayaller kuruyor şöyle bir durup !
Ve
devamında kım?
bu hayalllerın olabılme umudunu taşıyor..
Hayal kurmayı ne zaman kaybettıgının
ya da kaybettıgının bıle farkında degıl bir çogumuz..
*
Her sabah uyandıgında ıçınde nedenını bılmedıgın bı huzursuzluk
yuregınde anlamsız bı sızı
Bır burukluk
kocaman bı bosluk mu hıssedıyorsun?
..
Gözun aydın sen de
Hayallerini yıtırenler arasındasın..
Şimdi hiç beklemeden şu satırları okudugun anda bir dur düşün
SEN hangi hayallere sahiptın ?
onları yeniden düşün hatırla..
ve SAHİP ÇIK.
