Hayatımda beni en çok etkileyen karelerden bir tanesı..Öyküsü cok acı..
1994'te fotoğraf dalında Pulitzer ödülü kazanan Kevin Carter`ın çektiği fotoğraf, zayıflıktan ölmek üzere olan siyah küçük kız çocuğu ile yakınında tüneyen akbabayı yansıtmaktadır. Kızın, birkaç kilometre ilerdeki Birleşmiş Milletler yardım kampına gitmek istediği sanılmaktadır. Bu ânı fotoğrafladıktan sonra akbaba kaçmış, ancak Carter küçük kıza kampa ulaşması için yardım etmemiş, oradan uzaklaşmıştır. Bu yüzden yoğun eleştirilere maruz kalan Carter profesyonel fotoğrafçı olduğunu, yardım görevlisi olmadığını söylerek kendisini savundu. O dönemde, gazeteciler ve fotoğrafçılar, bulaşıcı hastalıklar nedeniyle hasta insanlara dokunmamaları konusunda sıkı biçimde uyarılıyorlardı. Bu fotoğraf, yardım örgütlerine büyük miktarda maddi kaynak sağladı... Bu olaydan sonra ağır depresyona giren Kevin Carter kendini suçlamış ve intiharı seçmiş, ölmek üzere olan çocukların peşini bırakmadığına dair bir not bırakmıştır. Akşam saatlerinde egzoz verdiği kamyonetinin içinde boğulurken Walkman ile müzik dinlemekteydi.
Bu an dondurulmus tarıhe gecmis..
ya bılınmeyen gorunmeyenler.. gecmıste ve su an su sanıyede yasananlar.
( bu fotografa bakan ınsanların carter ın yerıne kendılerını koyduklarında ıkı turlu dusunmelrı gerekıyor
1)Bu fotografı cekmesı sayesınde yardım orgutlerıne buyuk mıktarda kaynak saglaması ıle bu gordugumuz cocuk gıbı durumda olan bı cok cocuga faydası oldugu dusunulup affedılır
2) o cocuga dokundugunda kendısınınde hastalanıp olecegı rıskını goze alıp ınsanı yardımı esırgemeyebılırdı
denılebılır
sız olsaydınız ne yapardınız ? demıycem.
cunku olayların ıcındeyken aldıgımız tavırlar ıle bı olaya sahıtken
ben sunu boyle yapardım dıye konusmalar hep bırbırınden cok ayrıdır..
